Ładny był pogrzeb, ale ludzie nie płakali...........tak można sparafrazować powiedzenie w odniesieniu do tego, co mieliśmy okazję oglądać w ostatni weekend w Słomczynie. Oficjalna nazwa tej imprezy to byłą runda Mistrzostw Polski Rallycross oraz jeszcze Mistrzostw Europy Strefy Centralnej, co bynajmniej nie dodało zawodom splendoru, bo przyjechał wierny i lojalny przyjaciel Polski Romek Castoral (ciekawe czemu uparcie zwany przez Szaję Ciastoralem) jacyś drobni pojedynczy obywatele Litwy, Austrii i Węgier. Ogólnie już na wjeździe na paddock widać było totalną mizerię, normalnie żal dupę ściskał. Pierwsze co się rzuciło w oczy to brak największego paśnika tuż przy namiocie VIP-owskim, a przecież ten paśnik był zawsze centrum życia towarzyskiego oraz główną giełdą obrotu rozjechanymi i zgrillowanymi żabami. Co do samego zaś establishmentu towarzyskiego, to większość olała komisyjnie, pogoda była w stanie krytycznym, a z gości specjalnych widzieliśmy: Siniarskiego, Liska, Kopera (wraz z Gabi), Łukasza Osmańskiego, obu młodych Tyszkiewiczów, Laska, Puśka, Oleksiaka, Nowaka, Skwarzyńskiego i Lesiaka.

UWAGA!!!!!!!!!!!!!!Wrócił na łono Ojczyzny Maciek Tonderski! Nie zdziwię się, jak wkrótce śmignie czymś na Słomce.

A kto się rzucił w oczy od razu po wejściu? Smętny i kwękający na Skodę Sokołowski, ale do tego widoku i tych smutów jesteśmy przyzwyczajeni. Sokołowski niczym Czesio uderza w gorzkie żale, zamiast zachować się jak mężczyzna i wyjebać Skodziankę w powietrze przy pomocy laski TNT. Będzie medialnie i może znajdzie się jakiś konkretny sponsor, który zafunduje medal za odwagę (jakoś tak chyba Virtuti Militari ?)

Sesje kwalifikacyjne klasy SS były bezpłciowe, chłopaki po prostu odwalali swoje 4 kółka bez entuzjazmu, młodzież i nowicjusze szlajali się po poboczach, „dziadki” sznurowali po torze z mieszającym między nimi Chojnackim, podbudowanym dobrą jazdą na szayowozie swojego syna też Jacka, startującego w rundzie tychże. Na tej rundzie szayowozy zostały wpisane niejako w uzupełnienie stanu na torze – inaczej zawody trwałyby godzinę razem z finałami i podium, co też świadczy o liczebności. Finał B (jako jedyny finał B tych zawodów) wygrał Naszkowski. W finale A praktycznie od samego początku prowadził Skorupski (tu szacun dla malowania samochodu – jest naprawdę ŁADNY!) z tyłu za nim sytuacja w zasadzie była constans, bardzo dzielnie z młodzieżą walczył Chojnacki, ale było mu bynajmniej nielekko.
W sposób wysoce buraczany zachował się Maliński, mając ogromne parcie na wygraną postanowił zrobić to na trupie ścielącym się gęsto. W pewnym momencie absolutnie bez żadnych wątpliwości wykosił Kacprzaka wsadzając go na barierę, za co dostał bardzo zasłużenie czarną flagę. Maliński został nastygmatyzowany typowym syndromem młodego rallycrossowca, któremu się wydaje, że jazda w tej dyscyplinie polega na demolce pozostałych kolegów. Nie przyjdzie mu do głowy, ze pośród nich są tacy, którzy nie drążą kieszeni tatusia, tylko finansują wszystko sami i taki rozjeb auta to dla nich ciężka krzywda. Ma chłopak szczęście, że teraz chłopcy są wyjątkowo spokojni, bo gdyby miał do czynienia na torze z Dziabągiem, ten by go nie oszczędził, pokazując właściwe miejsce w szeregu. Zdaje się, ze tata Maliński mający etos pierwszej Sekcji Młodych AW powinien synalkowi po prostu spuścić bęcki i postawić do kąta za karę. Tym bardziej za to, że młody ściemniał względem przebiegu sytuacji.

Drugi niewinny i o niczym nie wiedzący to Paweł Trzepiota, tegoroczny debiutant. To były jego pierwsze zawody w sezonie i od razu na przekręcie. Przyjechał na metę drugi, tuż za Skorupskim, zostało to przyklepane wynikami oficjalnymi. Po rozbiórce wyniki zostały zmienione, ponieważ Trzepiota miał pusty katalizator. Tradycyjnie, jak wszyscy w takiej sytuacji bił się w piersi, ze o niczym nie wiedział. Niestety, za tego typu sprawy zawsze odpowiada zawodnik i jego oświadczenia na ten temat nie mają żadnego znaczenia. Ponieważ jednak FIA zmieniła regulamin na łaskawszy (czyt: promujący) dla wyjebek technicznych, gościu nie wylądował na szczawiu, tylko został troskliwie umieszczony na ostatnim miejscu w finale. Tym samym Chojnaś został trzeci, Maliński piąty, a Trzepiota szósty.

Finał Div 4 – bez ekscytacji. Dwóch Czechów, w tym jeden wydziwaczoną Skodą, trzech Polaków swoimi demobilami – widowisko raczej w strefie stanów dolnych. Jakoś źle się te paździerze ogląda.

Dywizja 2 – bardzo ładny popis jazdy Zolla. Przygotowywał on swoją nową BMW przez 7 miesięcy, ale widać, że się przyłożył. Pierwsze testy na torze Słomczyn „nie wytrzymały”, ale udział w pierwszej swojej rundzie w tym roku Zoll może zaliczyć do udanych. Przez chwilę wyprzedził go Marcin Wicik, ale wiadomo było, że na swoim torze Zoll nie odpuści. I tak się stało, po chwilowym oddaniu pola Łukasz pokazał, kto tam rządzi i z każdym metrem odjeżdżał od reszty jak koło tramwaju. Na luziku wjechał w joker-lapa, na luziku wjechał na metę. Faktem jest, że Zoll jest bardzo dobrym kierowcą (nie tylko zresztą na torze) i kompilacja jego umiejętności z doskonałym odpicowaniem auta dały swoje. Ciekawe jak wypadnie w konfrontacji z chłopakami z Europy, gdzie wybiera się na rundę ERC w Holjes.
Ze sprzętem walczył Wicik, ale w sumie można powiedzieć, że to już nie ten sam zawodnik, który parę lat temu bał się swojego samochodu. Ogarnia chłopak.
Trzeci na metę przyjechał Romek Castoral, chyba najspokojniejszy zawodnik rallycrossowy jaki się kiedykolwiek urodził. Za jego plecami walczył z losem inny Czech, Jarek Srut Peugeotem 206, ale niestety, tym razem los wygrał. Ostatnia na metę dojechała o własnych siłach Kamila Maciaszek w swojej BMW. Kamila wróć do blondu, było lepiej.

Div 1A – Guranosio i wszystko jasne. Praktycznie cała reszta to było tło, Michał wygrał absolutnie bez żadnych wątpliwości.

No i na koniec klasa Dywizjo1podobna, czyli w sumie dwa nazwiska, Dyjak i Ludwiczak, na uzupełnienie finału pojechał Litwin, inny Polak, Dębowski – do finału się nie załapał z powodów technicznych w Fordzie Escorcie.(czyt:drut mu wyszedł bokiem).

Ze startu pierwszy wyszedł Dyjak (Mitsubishi Ewa) i przez bodaj dwa okrążenia trzymał w dystansie Ludwiczaka i jego Focusa. I było już tak pięknie – póki nie spadł przewód turbina – intercooler, czyli taka sobie rurka. Z tego, co mówi Dyjak, to spadało już w kwalifikacjach, dlaczego więc nie przymocował jej na amen? Podobno w Miśkach jest to powszechny ból dupy, ale w Div1 przy możliwości daleko rozszerzonych przeróbek chyba można opracować taki sposób mocowania, aby to nie spadało. Sytuację zwolnienia tempa Dyjaka natychmiast wykorzystał Boguś Ludwiczak, nawet zdarzyło mu się wjechać w jokera, co przy jego performansach pamięciowych to duży sukces. Odstawiając żarty na bok, Ludwiś naprawdę potrafi jeździć, tylko jego sprzęty są po prostu wyciągnięte z pokrzyw i jechane, nic więc dziwnego, że sprzętowo objeżdża go lekko dłubnięta N-ka Dyjaka. A Piotrka proponujemy wcielić w skład kabaretu Ani Mru-Mru, gdzie nie byłby bez szans z uwagi na jego talenty aktorsko – komiczne.

Dla porównania osiągnięć: czasy uzyskane przez zwycięzców poszczególnych klas:
Skorupski – 6.14 , Hurt (Div4) 6.11, Zoll 6.03 , Ludwiczak 6.06 , Guranowski 6.08.

I na tym zakończyła się pierwsza w tym roku na ziemi polskiej runda MPRC. Przed czwartą byliśmy w domu w Warszawie. Następna runda wyjazdowa, na torze w Mariapocs na Węgrzech. I tu rewelacja - wyścigi odbędą się w trybie nocnym, przy sztucznym oświetleniu. Zajebiocha, to jest bardzo medialne, jak dowiódł serial Andros Trophy, widowisko jest super. Może by tak coś podobnego na Słomce? Nie mówię, że teraz, bo koszty założenia elektrowni pewnie byłoby ogromne, ale może kiedyś? A propos finansów i całej reszty - oświadczam, że na własne oczy widziałam, na giełdzie samochodowej psy dupami szczekają, PUUUUUUUUUUUUUUUSTKA jak stąd do Azerbejdżanu. Widać, że jest ciężko.

WYNIKI STREFOWE

WYNIKI KLASY NARODOWEJ:

1. Skorupski Krzysztof
2. Naszkowski Piotr
3. Chojnacki Jacek
4. Kacprzak Konrad
5. Maliński Rafał
6. Trzepiota Paweł
7. Kempa Piotr
8. Sopoliński Piotr
9. Jaworski Bartosz
10. Salamon Karolina

Wszystkie fotki: Leszek Małkowski
Było na tych zawodach coś, co odnotowuję jako zjawisko niesłychanie pozytywne. Otóż jak zostało wspomniane, między samochodami zostały tym razem puszczone szayowozy (nie to, że razem, tylko równolegle) a w ich składzie znalazła się ekipa zawodników z ośrodka resocjalizacyjnego w Wildze pod Warszawą. Są tam dzieciaki mające na swoim koncie różne rzeczy, których na ogół nie lubimy, rozboje, napady, kradzieże, handel wspomagaczami itd. Za te osiągnięcia zostali umieszczeni tam, gdzie są. Powiedzmy sobie wprost, że raczej rzadko bywa, aby dziecko było złe, bo się takie urodziło, trzeba brać pod uwagę, że dziecko tylko oddaje otoczeniu to, co samo otrzymało, niestety w większości od rodziców lub dysfunkcyjnego środowiska wzrastania.

Dla tych dzieciaków udział w prawdziwej rundzie MPRC, gdzie stoją w parku maszyn razem z profesjonalnymi zawodnikami to jest ogromna nagroda w procesie wychowawczym, jakiemu są poddawani. W ośrodku sami sobie wyznaczają regulamin i sami pilnują jego wykonania, przy czym nie wyobrażajmy sobie tego miejsca jako kazamatów z kratami w oknach i kajdanami na rękach i nogach. Przeciwnie, jedne drzwi są zawsze otwarte i każdy ma wybór – albo wrócić do dawnego życia, albo być uczestnikiem tego, w którym jesteśmy wszyscy. Jak informowała mnie podopieczna Karolina, jak ktoś dostanie jedynkę w szkole, to ma zakaz wyjazdu na zawody, co jest karą dla nich okrutną. Na zawodach opiekuje się nimi „Papa Smerf” czyli Radek Woźniak, który sam też jeździ szayowozem. Widać w dzieciakach wielkie zestresowanie, czy aby się uda – bo wózki, które mają, to sort raczej z najniższej półki. Są bardzo mili, najmniejszy Oskarek ma wygląd aniołka, w oka mgnieniu radzi sobie ze sprawami technicznymi, trzeba przy tym widzieć jego radość, jak coś mu się uda. Nie jest przy tym ważne, jak ciężki zarzut ciąży na tym dziecku – ale w takich sytuacjach ważne jest, że staje się zwykłym radosnym dzieckiem, takim samym jak nasze dzieci. To jest metoda powrotu do normalności! Czy pamiętacie, jak pisałam, aby ułatwiać dzieciakom dostęp do sportów motorowych, takich też jak rallycross, bo to uchroni ich przed ćpaniem i innymi patologiami? To daje pozytywnego kopa, jest doskonałą alternatywą dla dziesiony albo Białej Damy, nie róbmy trudności ani nie rzucajmy szykan w postaci kosmicznych regulaminów lub barier finansowych, bo to pomoże utrzymać młodzież w ramach norm współżycia społecznego.

Papo Smerfie Radku, robisz wielka robotę a wraz z Tobą Karolina, Oskarek, Grzesio (najlepszy zawodnik) Michał, Przemek, Patryk i Rafał oraz Pani Wicedyrektor ośrodka.
A Chojnasiowi wielkie wyrazy uznania za konsultacje techniczne dla dzieciaków no i gratki za syna, zwycięzcę rundy szayowozów, wyraźnie idzie w ślady ojca korzystając właściwie z jego doświadczenia i umiejętności.

Czarna Offca